WEBLOG OVERZETTEN NAAR FACEBOOK

FACEBOOKPAGINA

Vanaf nu ga ik verder bloggen op Facebook, omdat het voor mij makkelijker werkt en het publiek mij sneller gevonden heeft!

Liefs

Advertenties

Hallo ochtendstress!

Ik zag ze weleens op televisie. Die gezinnen die in de ochtend door het hele huis racen om alles klaar te hebben om naar school te gaan. “Doe toch eens rustig man, als je eerder opstaat dan heb je dat gedoe ook niet!” Kuch…….momenteel moet ook ik me bij deze club voegen, want je kunt het allemaal prachtig plannen en alles al mooi klaarleggen…..de kinderen moeten natuurlijk ook meewerken. “Mamaaaaa, Fenne trekt aan de staart van Max! Mamaaaaa, Fenne heeft mij in mijn tenen gebeten! Wèèèèèèh, ik wil teeeeveeee kijken, ik wil niet naar schooooooool!” Terwijl Fenne languit op de keukenvloer is gaan liggen, stap ik over haar heen op zoek naar de tweede schoen van Lars. Uiteindelijk na lang zoeken en kindvriendelijk vloeken (potjedeurie, non de pietekes) vind ik zijn schoen op de onderste etage van de parkeergarage van Lars. “Heb je je tanden al gepoetst?” Lars hangt ondersteboven op de bank met 1 schoen aan zijn voeten. “JAAAAAHAAAAAA MAAAMAAAAA!” Ik zucht…..”Dat kun je ook gewoon zeggen hè?” Ondertussen is Fenne opgestaan en zit met haar handen in het toilet. “Fenne, wat doe je nou!!!!” Hups, handen wassen met Fenne…..staat Lars achter me. “Mama? Er is iets gebeurd!” Ik loop achter hem aan en zie een drinkbeker over de tafel tollen en de melk druppelt langs de tafel. Een hele plas op de grond en 1 kat die er gulzig van staat te likken! Ik tel in gedachten even tot 10………pak een doek en ruim de zooi op. Fenne begint te huilen…….”Wat is er Fenne?” Lars staat er een beetje schoorvoetend naast…. “Sokkie mama, Lars was op het handje van Fenne gaan staan! Oké, niet helemaal handig, geen fijne timing, maar KAN gebeuren…maak het even goed met je zusje en pak je jas want we moeten NU gaan!” Ik wandel met de kids naar buiten, zet ze op de fiets en terwijl ik naar school vertrek valt me opeens in dat ik mezelf totaal ben vergeten. Geen tanden gepoetst, geen make up en niet eens een borstel door mijn haar. Godzijdank lopen mijn kinderen er wel picobello bij!

Eerste schooldag van Lars

Ik moet toegeven dat ik het heel moeilijk had gisteren. Er hing een donkere wolk boven mijn hoofd toen ik met Lars en Fenne naar school ging. Lars was onder de indruk van alle drukte. Overal vrolijke mama’s en papa’s…..ik voelde me zo alleen in mijn verdriet. Waarom zijn al die ouders zo vrolijk? Muziek klonk over het schoolplein en de mama’s en papa’s liepen naar binnen. Ik volgde met mijn kids en merkte dat ik me rustig moest houden. Niet voor mij, maar voor Lars, want hij mocht absoluut niet merken dat mama het enorm moeilijk had. In de klas ging hij in de kring zitten. “Nog 1 kus en dan ga ik!” Lars keek op en legde zijn armen om mijn nek. “Mama, je moet bij me blijven!” Zei hij. Mijn stem sloeg over, mijn onderlip trilde en ik voelde tranen achter mijn ogen branden. “Dat gaat niet schat, tot straks!” Ik wist niet hoe snel ik mijn weg naar buiten moest vinden. Buiten draaide ik me nog ’n keer om en keek zijn klas binnen. Daar zat hij…..mijn manneke! Dat kereltje die eerst zo klein ter wereld kwam…amper 44 cm lang, in mijn armen, flesjes, luiertjes, tandjes, eerste stapjes, al die knuffels, al die heerlijke momenten veilig thuis bij mama en papa en nu…..moest ik hem achterlaten en hem toevertrouwen aan voor mij volstrekt vreemde mensen. Hij zwaaide, maar met een pruillip erbij…….tot dat moment heb ik me sterk en groot kunnen houden. Op de fiets naar huis heb ik gejankt als een klein kind en thuis heb ik Fenne zowat plat geknuffeld. Haar heb ik gelukkig nog 3 jaar thuis!! Moeilijke fase en een heel moeilijk moment……deel 1 van loslaten is voltooid!

We kijken 4 jaar van ons leven op onze telefoon!

Na het zien van deze clip moest ik ook toegeven dat ik veel te veel met mijn telefoon bezig ben. Appjes sturen, Facebook checken, foto’s op Instagram zetten en honderden foto’s pinnen op Pinterest. Reclame op tv? Wij pakken allebei onze telefoon. Hij om de sportuitslagen te checken, ik om te kijken hoe andere mensen de dag door zijn gekomen….en waarom? Waarom niet even die paar minuten gebruiken om met elkaar in gesprek te gaan? Vandaag ging ik even met de kinderen naar de speeltuin en terwijl ik op mijn telefoon keek stond mijn zoon vanaf de glijbaan te gillen “Mamaaaa, kijk nou toch eens!” De smartphones hebben ons leven zeker makkelijker gemaakt, maar het zorgt er ook voor dat we veel mooie momenten van ons eigen leven missen. Ik ga in ieder geval minderen…..vanaf nu leg ik mijn telefoon eens wat vaker op de kast en als mensen mij ECHT nodig hebben dan zullen ze mij moeten bellen.

Hoe was jullie vakantie?

“Het was heerlijk!” MAAR ondertussen krijg ik flashbacks van mijn puberende peuter. Nog nooit was zijn gedrag zo vervelend! De hele vakantie….van vertrek tot aankomst thuis was een hel! Zeuren, schreeuwen, huilen, irriteren, kwaad worden om niets en vooral heel veel negatieve aandacht vragen. We hebben van alles geprobeerd. Negeren, belonen, straffen en positief benaderen liep uit op niets. De enige momenten van rust waren de momenten dat we familie troffen zodat meneer met zijn achternicht en achterneef kon spelen. Er was zelfs een moment dat ik behoorlijk in tranen uitbarste……snikkend zat ik achter het stuur van onze Renault na een bezoekje aan Sealife. Een partner die onze peuter aanspreekt met “Kijk, nu heb je mama verdrietig gemaakt!” Het is alles behalve pedagogisch, maar man man man waar is mijn lieve kleine brave manneke gebleven? Het is ook allemaal niet niks….bijna 4 jaar, voor het eerst naar school en elke dag weer meer dingen zelfstandig doen. En wetende dat Lars hier ook mee worstelt…..geeft het mij toch een heel onzeker gevoel. Heb ik het wel allemaal goed gedaan? Verandert hij nu en ben ik die zachtaardige lieve knul voor altijd kwijt? Die kleine man die zomaar op mijn schoot klimt om in mijn oor te fluisteren dat hij mij zo lief vindt? Ik hoop zooooo dat dit er allemaal weer bij hoort en dat dit wederom ’n fase is. Ik denk dat ik nu maar even de vakantiefoto’s ga filteren……een mapje met “vrolijke Lars” en een mapje met “woedende Lars” ….. ik denk dat 1 mapje behoorlijk vol zal raken! En lieve lieve lieve deskundige mama’s……..troostende woorden of blijk van herkenning zou mij heel goed doen!

Koffers inpakken, stress!

Ik heb maar een paar dagen kunnen wennen aan het idee dat we toch op vakantie gaan en sinds 3 dagen ben ik helemaal van de waps. Ik heb al 3 dagen hoofdpijn, buikpijn, ik slaap slecht en voel me zwaar onrustig. Dit heb ik overigens altijd als ik weg ga, maar deze keer is het wel heel extreem. Normaal gesproken beginnen mensen al hun koffers in te pakken op de dag VOOR vertrek, maar ik kan dat op de een of andere manier niet. Bang dat als ik iets heb ingepakt…..ik vergeet dat ik het heb ingepakt. Wat als ik dit vergeet? Wat als ik dat vergeet? Oh dat kan ik nog helemaal niet inpakken, want dat moet Fenne nog aan dus waarom zou ik er al aan beginnen? De reis, komen we veilig aan? Gaan we geen gekke dingen tegenkomen? Hebben we alle papieren bij ons? En als ik dan eenmaal begin met inpakken (meestal een paar uurtjes van tevoren) dan begint het besef dat ik weg ben van thuis en spelen er weer hele andere vragen. Blijft het huis wel veilig? Hoe gaat het met de katten als we weg zijn? En wat als er iets met familie aan de hand is en we zitten helemaal in Italië. Ik word er knettergek van en ik doe het mezelf allemaal zelf aan!! Mijn gedachten malen door mijn hoofd en mijn buikpijn wordt niet minder, maar juist meer. Ik verheug me op het moment dat we daar aankomen en ik tijdens het uitpakken besef dat ik niets vergeten ben, want ook daar ben ik de hele reis mee bezig. In mijn hoofd ga ik alle koffers en tassen weer na. Dat? Check! Dat? Check? OHHHHHH had ik ook de batterij meegenomen van? Ik pak me nog een kopje koffie, ga nog even met mijn kids knuffelen….alles om dat inpakken uit te stellen! Ciao, tot over 11 dagen lieve mensen! -X-

Deze mama zoekt een baan!

passionSinds 1 augustus ben ik weer op zoek naar een baan en dat is knap lastig merk ik nu! Ze zoeken tegenwoordig mensen voor contracten van NUL uur. (hoe declareer je dan de kinderopvang?) Daarnaast is flexibel een eigenschap die ik zo ongeveer bij alle vacatures tegenkom. (flexibel met 2 kinderen? Hahahaha!) Ik ben gewoon op zoek naar een baan voor 3 dagen in de week. Is dat nou echt zo moeilijk? Ja! Want de concurrentie is moordend! Vandaag een afwijzing gekregen….al wist ik dat dit een beetje te hoog gegrepen was. Beleidsmedewerker onderwijs en welzorg voor de overheid. Het klonk ook wel erg chique en ik begon al lichtelijk te transpireren toen ik googlede op de functie en niets anders zag dan mantelpakjes. Desalniettemin is mijn start als werkzoekende ook wel weer heel spannend. Waar kom ik terecht? Ga ik mijn baan leuk vinden? Ga ik de collega’s leuk vinden? Het is voor mij ook wel een hele uitdaging moet ik zeggen, want ik ben OF leidster kinderopvang OF leerkracht basisonderwijs. Voor andere banen heb ik gewoonweg geen papieren of werkervaring. Ja ik heb 10 jaar lang werkervaring in de verkoop van vis, brood, kaas en telefoons, maar of ik daar nu een carrièreswitch voor wil maken? Net weer 2 sollicitaties de deur uit gedaan en tussen het solliciteren door nog het huis schoonmaken en de koffers pakken, want jawel…..plannen gewijzigd….ook wij gaan nog even lekker op vakantie met ons gezinnetje en wat kijken we daar naar uit! Eerst eens even genieten van Italië en daarna zien we wel weer verder!